İstanbul mavisi öfkesini savurdu

[Sayı: 73 – KASIM / ARALIK 2008]

Son günlerde iyice karamsar oldum, mavi gözlerime bakmadan geçenler çoğaldı...
Martılar küstüler, vapura binip gidenler
telaşlı...
Bir sıkıntı ki sorma, aşıklar iskeleye oturarak sarılıp fısıldamıyor artık.
Nerede kulaklarımda çınlayan,
neşe saçan o simitçiler...
 
Son günlerde iyice sarardım soldum, karabasan gibi üstüme çöktü kan emici sülükler..
Çay kaşıkları çıngırdamıyor,
Vapura binen de efkarlı inende....
Yaşlısı genci, hepsi düşünceli hepsi ama hepsi üşüyor....
En sıcak günde bile..
Hani salep içip beni de ısıtan o nefesler....
 
Son günlerde iyice bunaldım,
şairlere esin kaynağı olan mavi gözlerim dökülmez olmuş artık sözlere....
Tophaneye de giden gelen yok zaten...
O tabureler neden boş, herkes içmeden sanki sarhoş...
Dost, arkadaş, birliktelik bitmiş, sanki herkes birbirine küs...
 
Birkaç gün önce içi yanmış birileri geldi ağlamaklı gözlerle sahilime.
Ekonomi dedi, Cumhuriyet dedi, Atatürk dedi,
Türkiye deyip uzun uzun anlattı ...
 
İşte o anda deliye döndüm, köpürdüm,
Bir şeyler yapmalıyım dedim, mavi gözlerimi akıttım gönüllerinize 
 
Türkiye´mi, Atatürk´ü  emperyalist güçlere peşkeş çekenleri alkışlayan eller kırılsın diye,
Ekonomiye,önlem alamayanlara sesiz kalan  topluma ses getireyim diye
Ses güçten doğar diye hatırlatmak istedim sadece sizlere 
 
Sizi korkutmak değildi amacım...
Ön ayak oldum , sesizliğin nasıl bozulduğunu hatırlattım sadece
Başardımda bakın herkes öfkemi konuşur oldu günlerdir...
 
Türkiye mavi göze bir kere hasret gittin bir daha gitme diye hatırlattım..
Amacım oydu. Beni anlayan anladı, siz bakmayın lodos dediklerine.

Mavi göze birkez daha hasret gitme diye....

ozdemir.serife@gmail.com / Beltürk